Ik herken mezelf niet meer

Over de overgang, jezelf kwijt zijn en misschien wel thuiskomen

“Ik herken mezelf niet meer.”

Het is iets wat ik zó vaak hoor van vrouwen in de overgang. En misschien herken jij het ook. Dat gevoel dat je denkt: wie is dit? Ik ben niet meer wie ik was. Mijn emoties vliegen alle kanten op. Mijn lijf doet dingen die het vroeger nooit deed. En ineens is er verwarring. Verdriet. Boosheid. Prikkelbaarheid. Sombere gedachten.

En dan komt dat diepe verlangen: Ik wil weer terug naar mezelf. Naar wie ik was. Naar wat ik kende.

Dat verlangen is heel begrijpelijk. Het mag er zijn. Maar er zit een interessante vraag onder.

Naar welke versie van jezelf wil je eigenlijk terug?

Want wie bedoel je eigenlijk, als je zegt: ik?

Welke versie van jezelf wil je terug? En wie heb jij in de loop van de jaren bedacht dat je bent?

We hebben allemaal een identiteit opgebouwd. Een zelfbeeld. Een verhaal over wie we zijn.

Over onze kwaliteiten, maar óók over onze beperkingen. Over wat wel mogelijk is voor ons en wat niet. Wat voor ons is weggelegd – en wat blijkbaar niet.

En misschien is dit wel hét moment om jezelf die vragen te stellen:

• Wat geloof ik eigenlijk over mezelf?

• Waar ben ik dat ooit gaan geloven?

• En wil ik dit verhaal nog wel blijven geloven?

  
  

Is dit zelfbeeld helpend? Word ik hier een blijer mens van?

Misschien is het helemaal niet de bedoeling dat je “teruggaat” naar wie je was.

Misschien is het de bedoeling dat je jezelf kwijtraakt…om een andere, eerlijkere, vrijere versie van jezelf te vinden.

Chaos is geen fout, maar een voorwaarde

De overgang gaat vaak gepaard met instabiliteit en chaos. En nee, dat is niet leuk.

Dat ga ik ook niet mooier maken dan het is.

Maar chaos is niet zinloos.

Kijk maar naar een verbouwing. Als je één kamer aanpakt, ligt vaak het hele huis overhoop. Stof, rommel, spullen overal. Niemand denkt dan: oh dit is mislukt. Je weet: dit hoort erbij.

Dit is nodig om iets nieuws te creëren.

Zo werkt het ook hier.

Hoe meer je je verzet tegen wat er is – tegen die chaos, tegen dat “jezelf kwijt zijn” – hoe meer lijden je voor jezelf creëert. En hoe langer het blijft duren. Niet voor niets geldt: what you resist, persists.

Wat zou er gebeuren als je deze fase niet ziet als iets wat weg moet, maar als iets wat je mag omarmen? Als een uitnodiging om stil te worden.

Om jezelf opnieuw te leren kennen.

Niet in één keer. Maar in kleine stukjes. Door te voelen waar je naar verlangt. Wat je mist.

Wat je misschien al heel lang hebt weggestopt.

En door jezelf af te vragen: wil ik werkelijk terug naar wie ik was? Of wil ik worden wie ik diep vanbinnen altijd al was?

Wie je werkelijk bent, is niet wat je denkt

En als je nog een laag dieper durft te zakken…dan is wie jij werkelijk bent niet je persoonlijkheid.

Niet je gedachten.Niet je verhalen.Niet wat je hebt meegemaakt.

Niet je eigenschappen, je talenten, je huis, je status, je diploma’s of je kennis.

Dat zijn allemaal vormen. Uiterlijkheden.

Wie jij bent, is dat wat dit alles waarneemt. De stille, onveranderlijke, altijd aanwezige aanwezigheid. Het bewustzijn achter je gedachten. Achter je emoties. Achter het beeld dat je van jezelf hebt gevormd.

En als je dát niet alleen begrijpt, maar ook voelt…dan ontstaat er ruimte. Vrijheid. Zachtheid.

Daar ga ik in andere afleveringen en blogs nog veel meer over delen – want dit alleen al verdient een eigen bedding.

Dus lieve vrouw, als jij nu voelt: ik ben mezelf kwijt…en dat doet pijn…probeer dan niet meteen te fixen of te forceren.

Omarm de chaos. Omarm de instabiliteit. Zeg eens zachtjes ja tegen wat er is, in plaats van ertegen te vechten.

En kijk wat er gebeurt als je alleen al de weerstand loslaat.

Misschien is dit geen verlies. Maar een herijking. Een her-kalibratie.

Niet terug naar wie je was. Maar een overgang naar wie je werkelijk bent.

Om je een beetje op weg te helpen kan je via onderstaande link gratis de 3-delige videoreeks

"Van vastzitten naar vrijheid" downloaden.

Klik hier voor de gratis videoreeks